Het was weer het weekje wel, een column van directeur amateurvoetbal KNVB, een brief van Frank van Oostdam namens de reisorganisaties en een horecaondernemer met 50 horecazaken die vandaag los ging op BNR. Allemaal met dezelfde strekking: we zijn het zat, het ligt niet aan ons, wij doen ons best, kijk naar wat anderen wel mogen, etc, etc. En ja, iedereen is het zat, niemand zit op een pandemie te wachten, niemand wil op zijn of haar geweten hebben dat er door je eigen doen of laten, mensen ziek worden of zelfs doodgaan, toch?

Terug naar de horeca, reisorganisaties en de KNVB. Uiteraard is het triest dat deze branches hard worden geraakt. Ook wij als voetbalclub zullen moeten overleven. Ziel en zaligheid is er in bedrijven en organisaties gestoken, de toekomst ongewis.

De cijfers zijn niet goed, morgen zullen er nieuwe maatregelen worden aangekondigd. Het ziet er niet goed uit. Blijkbaar doen we met z’n allen iets niet goed, niet goed genoeg in ieder geval. Is dat de schuld van de horeca, KNVB of de reisbranche? Nee, natuurlijk niet. We hebben te maken met een wereldwijde pandemie en tijdens een pandemie zijn er een paar ‘aandachtspunten’…

  • Besmettelijkheid en grote groepen mensen gaan niet samen
  • Reizen, besmettelijkheid en grote groepen mensen gaan niet samen
  • Besmettelijkheid, kou en mensen die dichterbij elkaar kruipen, gaan ook niet samen. Een pandemie floreert daarom meestal in de maanden met de ‘R’.
    Tot zover de Enkhuizer Almanak.

Triest, maar dat is nu eenmaal hoe een virus werkt, al eeuwenlang. Dat is niemands schuld. Naar een ander wijzen gaat je dan niet veel brengen, geeft geen oplossingen. Hard roepen dat iedereen op het terras moet kunnen zitten of dat reizen best wel kan, al helemaal niet (zie hierboven).

Wijzen naar een ander, mekkeren dat zij iets wel mogen en jij niet, er meer geld moet komen, het geschreeuw dat het allemaal fout gaat… Ik, ik, nee ik… Harry Kunneman schreef er in 2005 al een uitgebreid over (paperback: Voorbij het dikke-ik). We hebben het allemaal zwaar. De een zwaarder dan de ander, maar het is voor niemand leuk.

Tijdens de lock-down in maart mocht een kleine groep van ons G-team voor het eerst weer trainen. Weken hadden ze binnen gezeten, een deel mocht nog steeds niet naar buiten. De dame langs de kant van de lijn bleek de moeder een van onze G-spelers te zijn. Ik liep naar haar toe en sprak haar aan. “Had hij er weer zin in?”. Ze draaide zich om en sprak met de tranen in haar ogen: “Zin? Hij stond om half 5 met z’n tas in zijn handen te roepen dat we moesten gaan. Bang dat we te laat zouden komen. Ik ben zo blij dat hij weer kan trainen.” Nb. De training begon pas om 19.30 uur…

Terug naar de KNVB, want wij zijn tenslotte een voetbalclub: Wij willen meer geld, maatregelen deugen niet, pretparken mogen het wel en wij niet. Dat was kort samengevat de directeur amateurvoetbal in zijn column. Een oplossing? Nee natuurlijk niet. En dat is jammer.
Nederland staat op plaats 14 van de meest rijkste landen, onze jeugd is het gelukkigst wereldwijd. Meer geld vragen en dan wijzen naar een ander is dan niet de oplossing voor het probleem.

Een vereniging draait primair niet om geld, maar om samen, ‘verenigen’. Een vereniging zonder leden, maar met geld is geen vereniging.
Een vereniging zonder geld, maar met leden, is nog steeds een club.

En juist dat had de directeur van de grootste sportbond in Nederland moeten doen: verenigen, hulp bieden, advies geven hoe je leden aan je club kunt binden, advies hoe om te gaan met de meest kwetsbaren binnen je club (zoals de G-teams en de jeugd), helpen met de soms niet meer te volgen maatregelen, richting geven aan de toekomst. En als dat niet lukt? Dan was het zelfs nog een optie geweest om de KNVB leden (1,6 miljoen) te activeren het verschil te maken voor een ander (zoals Scouting dat vroeger in het DNA had en heeft).

Een gemiste kans, schot voor open doel en nog meer van dit soort voetbal clichés. Om er maar eentje aan toe te voegen: Als je naar een ander wijst, wijzen er 3 vingers naar jezelf.

Dus… pak de regie, toon leiderschap en help. Help de verenigingen hun leden te behouden, help om de maatregelen goed uit te kunnen voeren, help de clubs in hun voortbestaan. Help om te ‘verenigen’ en hou op met wijzen.

Namens het bestuur,

Martijn Jonker & Dirk Slootweg