Grapperhaus versus Van Gogh en de kunst van een krullende bal in de Kruising

Foto: Judith de Lange

Het veteranenteam is een bonte verzameling van alles dat de samenleving te bieden heeft. Een vertegenwoordiging van ambtenaren, politici, ondernemers, journalisten en loonslaven, al dan niet in dienst. De top4 van de eredivisie is ook goed vertegenwoordigd, met een zorgelijke overhand voor de Amsterdamse evenknie van Feyenoord, AZ en PSV. Maar in 2020 zijn werk en voetbal niet genoeg voor de identiteit van de gemiddelde veteraan. Sinds maart dit jaar gaat het ook om andere zaken. Zit je in team Akwasi of in team Derksen bijvoorbeeld. Ben je een viruswaanzinnige of geloof je in de gevaren van het virus. Ben je voor of tegen de coronamaatregelen. Vragen die het voetbalveld overstijgen in een tijdsgewricht, waarin een klassieke teamfoto een Grapperhausje heet (390 euro voor Support Casper graag) en we een alternatief moeten verzinnen voor het blikje biergeld, omdat cash sinds corona uit den boze is.

De afgelopen maanden leek de veteranen-app meer op een politiek café dan op een plek waar de tactieken werden doorgenomen en de laatste voetbalnieuwtjes werden uitgewisseld. Alleen al daarom is het goed dat de bal weer rolt. De gemoederen behaalden soms het kookpunt. We hebben met zijn allen behoefte aan een gezamenlijk doel. Dat van de tegenstander.

Dat de veteranen op het A-veld mochten aftrappen voor het nieuwe seizoen is niet meer dan logisch. De oudgedienden spelen eerste klasse en zijn daarmee de hoogst geklasseerde ploeg van het Zaans Oranje. Voor De Dijk is dat anders. Het eerste team van de club, die voorheen met dubieus geld in stand werd gehouden, speelt hoofdklasse. De sympathieke Noordamsterdamse veteranen willen er niet zo veel mee te maken hebben. In dure woorden heet dat gebrek aan cohesie. Het grote geld is het begin van het einde. Je ziet het ook bij OFC.

Zo niet ZCFC. In crisistijden zie je wat clubliefde waard is. Het eerste Zaanse overdekte terras, waar de bouwkundigen mee bezig zijn geweest, de coronaregels, waar de organisatiedeskundigen zich in vastbeten, de unieke QR-incheck van onze ICT-ers, het pannaveldje, gelegd met een timmermansoog en het speeltuintje dat door iedereen mèt spieren en zònder hersens is aangepakt. Een verzameling van clubgebonden mensen, waar opvallend veel veteranen bij zitten. Zo moet dat dus, Dijkers. Iedereen heeft de afgelopen maanden zijn beste beentje voor gezet om toe te werken naar de herstart van de competitie. En die was dus zaterdag.

Een man met baard sloft over het kunstgras. Hoofd gebogen, in zijn handen een boodschappentas, die in 1986 voor het laatst werd geproduceerd. Zaterdag 28 augustus, 13.58 uur. Hij ziet er excentriek uit. Een paradijsvogel. Een kruising tussen de oude Van Gogh (met oor), Jozef van den Berg en Hugo Borst, maar ook een type dat je in de jaren tachtig op Amsterdam CS om een kwartje kon vragen voor een treinkaartje. Niets aan hem verraad liefde voor de bal. Hij sjokt naar de dugout van ZCFC, terwijl de klok richting twee uur gaat. In de middencirkel staat scheidsrechter Waij te wachten tot de spelers genegen zijn om de wedstrijd te beginnen. Een minuut later begint het seizoen voor de veteranen. De bekerwedstrijd tegen De Dijk.

Soms kent een wedstrijd een helft te veel. In de wedstrijd Malta-Spanje in 1985 had bijvoorbeeld de tweede helft niet gespeeld hoeven worden. De eerste helft van de wedstrijd ZCFC 45+1-De Dijk 45+1 willen we liever vergeten. Saai, te veel kansen verspeeld. Zonde van de tijd. Zo niet de tweede helft. De paradijsvogel had zijn oranje shirt en zijn adidasjes aangetrokken om het publiek te vermaken. Binnen tien minuten lag ie er -na een sublieme voorzet van Martin T. al in. Kort daarop schilderde Milo van Gogh langs twee tegenstanders en krulde de bal in de kruising. Een kunstwerk van een goal.

Een kwartier voor tijd gebeurde er iets opvallends. Rechtsback Ben verliet het veld om plaats te maken voor zijn collega-back Roland. Direct scoorden de Amsterdammers twee keer. Toen de twee toch weer terug wisselden, maakte Milo prompt zijn hattrick compleet en gaf in de laatste minuut nog een assist aan Konijn. Eindstand 4-2. Daarbij aangetekend dat Roland in zijn speeltijd 0-2 verloren heeft en Ben 4-0 gewonnen. In dat opzicht hebben alleen Ben, Reinier en uw scribent de Nul gehouden.

Uiteindelijk hebben -naast de artistieke bevliegingen- conditie en doorzettingsvermogen de doorslag gegeven. Veel veteranen hebben in dat kader de coronatrainingen van het duo Ate en Richard als heel positief ervaren. Wellicht moeten we eens inventariseren of we daar een vervolg aan kunnen geven vroeg in de week. Dan gaan we een mooi seizoen tegemoet.

Robert de Baroni
Foto: Judith de Lange